توده های نفوذی باختر آوج واقع در زیر زون رزن با ترکیب عمده گابرویی، به صورت توده های کوچک و کشیده در داخل سنگهای دگرگونی ناحیه ای درجه ضعیف مزوزوییک تزریق شده اند. بخشهای حاشیه ای توده ها تحت تاثیر دگر شکلی هم زمان با تزریق توده، حالت میلونیتی پیدا کرده اند. روند تزریق توده ها و سوگیری میلونیتها، تقریبا مشابه با روند دگرگونیهای میزبان، یعنی NW-SE است. در پی تزریق توده ها، هاله دگرگونی همبری با گسترش محدود در سنگهای میزبان به وجود آمده است. بررسیهای سنگ نگاری و ژئوشیمیایی حاکی از وجود ارتباط سنگ شناختی بین رخنمونهای متعدد گابرویی در منطقه است. نمودارهای ژئوشیمیایی و نمودارهای عنکبوتی نشانگر اهمیت بیش تر نقش تفریق بلوری در تحول توده های گابرویی باختر آوج نسبت به فرایندهای ذوب بخشی و آلودگی است. محیط زمین ساختی تشکیل گابروها براساس الگوی پراکندگی عناصر جزیی برروی نمودارهای عنکبوتی، یک رژیم کششی بوده است. به نظر می رسد گابروهای مورد مطالعه احتمالا در اثر ذوب بخشی گوشته سنگ کره ای غنی شده (EM) در ژرفای حدود 50 تا 60 کیلومتری تشکیل شده باشند.

اقیانوس هند، به عنوان تسهیل کننده تجارت جهانی و جریان آزاد انرژی از نقش ژئوپلیتیکی و ژئواستراتژیکی ویژه ای برخوردار بوده و کناره های آن، در محل تلاقی محورهای بزرگ ارتباط زمینی که آسیای شرقی و جنوب شرقی و آسیای جنوبی و... را به آفریقا، اروپا و هند متصل می سازد، قرار دارد . ایران و هند دو کشور مهم در منطقه بوده و در طول تاریخ با یکدیگر روابط تنگاتنگی داشته اند، از این رو ژئواکونومیک این دو کشور با یکدیگر ارتباط ویژ ه ای داشته و بررسی و شناخت عوامل موثر بر آن، حائز اهمیت است. در پژوهش پیش رو که ماهیتی بنیادی دارد و و در پی یافتن واقعیت ها و شناخت بازتاب های برخاسته از کنش متقابل جغرافیا، اقتصاد و سیاست است و با بهره گیری از روش تفسیری تحلیلی در پژوهش، به بررسی اثر ژئوپلیتیک ایران در مناسبات اقتصادی با کشور هند پرداخته شده است. با مطالعه اهم مفاهیم پیرامون موضوع مذکور که از مسائل مهم سیاست خارجی و سازمان‎های بین‎المللی است و همچنین از آنجا که میزان ارتباط با دولت‎های خارجی و سازمان‎های بین‎المللی یکی از نماد های توسعه یافتگی یک کشور می باشد، در پژوهش حاضر ارتباط بین روابط اقتصادی ایران و هند با جایگاه ژئواستراتژیک ایران و عوامل واگرا و همگرای موثر در توسعه اقتصادی دو کشور پرداخته شده است. نتایج حاصل از این پژوهش، حاکی از آن است که کشور هند می تواند به عنوان پیوند دهنده ارتباط بین کشورهای حوزه آسیای مرکزی و قفقاز با کشور هند باشد و انتظار می رود که شاهد افزایش چشمگیری در تقویت همگرایی بین ایران و کشور هند باشیم.

برش های ساختاری در پهنه برخوردی بین صفحه عربستان و صفحه ایران در شمال باختر ایران شواهد دو زمان برخورد را در طول بسته شدن اقیانوس تتیس جوان به خوبی آشکار می سازند. ساختارهای به وجود آمده با برخورد اول در کرتاسه پسین، با فرارانش مجموعه پوسته اقیانوسی بر روی لبه قاره ای آرام (صفحه عربستان) و چین خوردن مجموعه رسوبی در زیر پهنه های بیستون، رادیولاریتی و زاگرس بلند همراه است و گسل پیشانی زیرپهنه زاگرس بلند، نهایت پیشرفت تاثیر برخورد در دگرشکلی نهشته های موجود در لبه آرام قاره ای (صفحه عربستان) بوده است. ساختار این رویداد زمین ساختی در هر کدام از زیرپهنه های بیستون، رادیولاریتی و زاگرس بلند متفاوت است. این بررسی مشخص ساخت که پس از حادثه فرارانش پوسته اقیانوسی بر روی لبه آرام قاره ای زاگرس، مجموعه فرارانده، بصورت دگرشیب با نهشته های الیگوسن-میوسن پوشانده شده و در برخورد نهایی (میوسن پسین) با رانده شدن بخش های داخلی کوهزاد به سمت پیش بوم، دگرشکلی در پهنه برخوردی پیشین با دوباره فعال شدن گسل های اصلی راندگی و انتقال دگرشکلی به مجموعه رسوبات حوضه پیش بوم زاگرس (کمربند چین خورده – رانده) همراه می شود.

محدوده ساریخانلو در شمال باختر مشگین شهر و در پهنه فلززایی قره-داغ قرار دارد. واحد های آذرین رخنمون یافته در این منطقه شامل توالی های آذرآواری پالئوسن-ائوسن (توف و توالی های آندزیت-داسیت) و واحد های آتشفشانی آندزیت-بازالتی است. واحد های سنگی منطقه سرشت کالک آلکالن پتاسیم بالا تا شوشونیتی و ماهیت متاآلومینوس دارند، که در موقعیت زمین ساختی بالاآمدگی پس از برخورد تشکیل شده اند. فعالیت سیستم گرمابی در این منطقه منجر به تشکیل رگه ها و کلاهک های سیلیسی و انواع دگرسانی های پروپیلیتیک، فیلیک، سیلیسی و آرژیلیک (شامل حد واسط و پیشرفته) شده است. کانه های فلزی تشکیل شده در کانسار ساریخانلو شامل پیریت، طلای آزاد، آرسنوپیریت و انواع اکسید های آهن و به مقدار جزیی مالاکیت است که طی چهار مرحله کانه زایی تشکیل شده اند. عیار طلا در بیشتر نمونه های سطحی این کانسار در حد ppb 650-300 می باشد که به شکل طلای آزاد همرشد با پیریت یا در پیریت های نسل دوم میزبانی می شود. مطالعات میانبارهای سیال نشان داد که دمای همگن شدن در رگه های سیلیسی بین oC 175 تا 355 است که با توجه به فشار پایین میانبارهای سیال (اغلب کمتر از40 بار) می تواند نشانگر دمای به دام افتادن سیال باشد. شوری میانبارهای سیال بین 2/0 تا 3 درصد وزنی معادل نمک طعام است. شرایط فیزیکوشیمیایی سیال کانه زا و مجموعه کانی های دگرسانی و سنگ میزبان آتشفشانی نشانگر شباهت کانسار ساریخانلو با کانسارهای اپی ترمال سولفیداسیون پایین است.

پهنه گسلی آشخانه با امتداد خاوری- باختری تا شمال باختری- جنوب خاوری در بخش شمال خاور ایران میان پهنه های زمین ساختی البرز و کپه داغ جای گرفته است. در هشت پیمایش عمود بر پهنه گسلی ویژگی های هندسی و نشانگرهای جنبشی مانند ساختار S-C، چین های نامتقارن، خطوط لغزشی و پله های گسلی اندازه گیری شد. با رسم نمودارهای استریوگرافی عناصر ساختاری و رسم مقاطع عرضی، پهنه گسلی آشخانه سازوکار چیره وارون با مولفه امتدادلغز چپ گرد نشان می دهد. تاقدیس دنقوزداغ در فرادیواره این گسل جزو چین های وابسته به گسل و از نوع انتشار گسلی است. در بخش خاوری و در فرادیواره پهنه گسلی آشخانه، راندگی هایی مانند گسل کوه دوچنگ، بروج شمالی و بروج جنوبی همشیب با گسل آشخانه ایجاد شده اند که نشان دهنده همگرایی بیشتر در بخش جنوب خاوری نسبت به بخش شمال باختری این پهنه گسلی است. مقاطع ساختاری هشت گانه نشان دهنده گسترش گسل های راندگی و چین های وابسته به گسل و همچنین رانش مواد به سوی جنوب تا جنوب باختر هستند. چگونگی قرارگیری پهنه های گسلی راندگی نشان از آن دارد که در این بخش از کپه داغ رشد ساختارهای راندگی از شمال به سوی جنوب تا جنوب باختر انجام می شود.

فلات آذربایجان دارای تنوع ریخت شناسی و انواع کانی سازی هاست که هر دو آنها تحت تاثیر رژیم ساختاری حاکم بر منطقه هستند. این رژیم از زمان برخورد صفحه عربی با اورازیا شروع شده و تا زمان حاضر ادامه دارد. گسل های راستا لغز مهم ترین عامل تغییرات ساختاری و شکل دهنده پهنه های مختلف کششی و فشارشی و مظاهر مختلف این پهنه ها در آذربایجان هستند. گسل های چیره دارای روند شمال باختری- جنوب خاوری و بیشتر دارای سازکار راستالغز راست بر هستند؛ در حالی که گسل های دیگر با روند شمال خاوری- جنوب باختری بیشتر سازوکار چپ بر دارند. وضعیت بردار حرکتی در دو سوی گسل ها، در محل برخورد، تعیین کننده رژیم زمین ساختی حاکم است و در نتیجه ریخت شناسی، نفوذ دایک هاو رگه ها را تحت کنترل دارند. محل خمش گسل های راستا لغز و محل پیوستن قطعات مختلف یک گسل نیز از مناطقی هستند که رژیم زمین ساختی حاکم بر آنها سبب جایگیری استوک های نفوذی گرانیتی مستعد برای کانی سازی ویا شکل گیری رگه های متعدد سیلیسی طلادار شده است. در منطقه جنوب باختری سبلان به دلیل خمش در راستای گسل اهر- سراب، رژیم زمین ساختی کششی حاکم و منجر به نفوذ رگه های متعدد سیلیسی شده است که برخی از آنها طلادار هستند.

در این پژوهش دگرشکلی ترد در همتافت تکاب بررسی شده است. دو دسته گسل اصلی در شمال خاور تکاب تغییر شکل این منطقه را کنترل کرده است. دسته اول با شیب زیاد و روند شمال شمال باختر- جنوب جنوب خاور دارای ساز و کار اصلی راستالغز راست بُر و مولفه وارون است. دسته دوم با شیب متوسط، ساز و کار وارون و روند باختر شمال باختری- خاور جنوب خاوری که به روشنی با گسل های دسته اول جابه جا شده اند. برونزد سنگ های دگرگون پی سنگ در فرادیواره این گسل ها، درگیری پی سنگ منطقه با گسلش جوان تر و دگرشکلی ستبر پوسته و بالا آمدن آنها را گواهی می دهد. گسل های اصلی که سازو کار راستالغز راست بر با مولفه وارون دارند موجب شکل گیری ترافشارش شیب دار در این گستره شده اند. چین های مرتبط با گسلش که در فرادیواره و فرودیواره گسل ها به وجود آمده اند- به ویژه در رسوبات سنوزوییک- به خوبی فعالیت جوان منطقه و بالاآمدگی این گستره را نشان می دهند. گسترش گسل های عادی و چین های محلی، و در پی آن، رو کانون زمین لرزه های رخ داده در منطقه، شاهدی بر فعال بودن زمین ساخت منطقه است. برداشت ساختاری و تحلیل آنها مشخص می کند که گسل های اصلی و پر شیب منطقه که سازوکار راستالغز راست بر با مولفه وارون دارند، دگرشکلی این گستره را کنترل می کنند و با افزایش دگرشکلی موجب تبدیل کرنش همگن (homogenous strain) به کرنش تقسیم شده (partitioned strain) شده اند و همچنین دگرشکلی سنگ های سنوزوییک که روی سنگ های دگرگونی پی سنگی قرار دارند نشان دهنده ترافشارش شیب دار راست بر است. در این منطقه دگرشکلی در پوشش رسوبی جوان تر (رسوبات سنوزوییک)، به پیروی از تغییر شکل ستبرپوست در پی سنگ دگرگونی رخ داده است.

مجموعه دگرگونی جنوب سلماس که در شمال باختری ترین بخش از پهنه ساختاری سنندج- سیرجان جای گرفته است، دربردارنده سنگ های گوناگون با درجه دگرگونی و دگرشکلی متفاوت است. این پژوهش با استفاده از مشاهدات صحرایی و مطالعات کانی شناسی و سنگ نگاری، به توصیف و تفسیر ریزساختاری گستره می پردازد. واحدهای سنگی گستره بر پایه سنگ مادر به سه دسته سنگ های متابازیتی، سنگ های کوارتز- فلدسپاری و سنگ های مرمری تقسیم می شوند. ریز ساختار چیره در بیشتر سنگ ها، میلونیتی است اما درجه و میزان میلونیتی شدن در آنها متفاوت است. وجود برگوارگی و خطوارگی میلونیتی به همراه ریزساختارهایی مانند انواع پورفیروکلاست های دنباله دار، ماهی میکا، ساختار  S-Cو S-C نشانگر پهنه های میلونیتی در این گستره است. تفاوت در میزان نرخ کرنش، نوع سنگ مادر و ژرفای تشکیل سبب تفکیک 3 پهنه میلونیتی اصلی در این مجموعه شده است. میلونیت های ایجاد شده بیشتر از نوع میلونیت های درجه پایین تا متوسط هستند و از خاور به باختر و مرکز گستره درجه میلونیتی شدن آنها افزایش می یابد. وجود اولترامیلونیت ها در بخش های مرکزی گستره نشانگر افزایش نرخ کرنش هستند. همچنین وجود میلونیت های درجه بالا (دمای بیش از 650 درجه سانتی گراد) و تشکیل میگماتیت ها، نشانه ژرفای تشکیل در حد پوسته میانی تا پوسته پایینی است. در این مجموعه دگرگونی می توان آثار 2 گامه دگرگونی (M1, M2) و 6 گامه دگرریختی (D1, D2, D3, D4, D5, D6) را دید. گامه دگرریختی فشارشی D1 پس از فعالیت ماگمایی پرکامبرین رخ داده و پس از آن در واپسین کامبرین گامه دگرگونی M1 بر این مجموعه اعمال شده است. گامه های دگرریختی D2 و D3 با مولفه اصلی برش ساده به شدت بر سنگ های دگرگونی اثر کرده و سبب ایجاد پهنه های میلونیتی در طی واپسین پرمین تا اوایل کرتاسه شده اند. همزمان با گامه دگرریختی D2، گامه دگرگونی پسرونده ای (M2) این مجموعه را متاثر کرده است. گامه دگرریختیD4  سبب فرارانده شدن واحد افیولیتی بر مجموعه دگرگونی در واپسین کرتاسه- پالئوسن شده است و پس از آن گامه های D5 و D6 به صورت دگرریختی شکننده، همه واحدهای سنگی را تحت تاثیر قرار داده اند.